Herşeyin kolleksiyonunu yaparım; herşeyi biriktiririm. Bir tür çöpçü ya da hırdavatçıyım işte. Aylık dergiler, aylık dergilerle gelen reklamlar, eski paralar, kasetler, CD’ler, broşürler, gazete yorum sayfaları, çizgi romanlar, karikatürler, fotoğraflar vs…
Bir Garip Kolleksiyoncuyum İşte!
National Geographic dergisinin İngilizce-Türkçe sayılarının bir kısmını biriktirdim. Açıkçası İngilizcem pek iyi değildir (tamam hiç iyi değildir). Dolayısıyla sadece Türkçe sayılarını okuyabiliyorum. Ancak kolleksiyon zevkine varmak için diğer ülkelere ait bazı sayılarını da toplamaya çalışıyorum.
Kartlara tab edilmiş fotoğrafların kolleksiyonunu yapar oldum son zamanlarda. Bir kaç tozlu, siyah-beyaz fotoğrafım var. Bir hayli de parlak dijital baskılı fotoğraf. Fotoğraf konusunda tutkuluyum sanırım.
Haa! Bir de kitaplığımı unutmamak lazım! Gerçi unutulmayacak kadar büyük bir arşivim yok. Açık yüreklilikle söylemem gerekirse şimdiye kadar tamamını okuduğum kitap sayısı 5′i geçmez. Şimdiye kadar okumaya başladığım kitap sayısı ise 100′ün üzerinde. (Bu istatistiklere ilkokulda okumaya başladığımız Cin Ali serisi dahil değildir 
)
Çok daha öncesinde peçete kolleksiyonu yapıyordum. Ancak ondan pek haz almamış olsam gerek fazla devam ettiremedim. Şimdi ise bıraktığım yerden kardeşim devam ediyor. Sanırım o da yakında bırakacak.
Aslında benim kolleksiyon merakım çok eskiye dayanır. Çok çok eskilerde, Türkiyede cep telefonunun yeni yeni moda olduğu dönemlerde, gazetelerde yayınlanan cep telefonu reklamlarının kolleksiyonlarını yapardım. Aslında o zamanlar bir telefonumun olmasını çok isterdim. Kolleksiyonumu, anne ve babamın görmesi için odamın kapısında sergiye açtım ve zafer benim yanımda oldu. 1 yıl içerisinde babam, bir karne hediyesi olarak Nokia 3310 model cep telefonu aldı ki; hala aynı telefonu kullanıyorum.
Bundan 4-5 sene önce bir film izlemiştim : Bir Garip Kolleksiyoncu! Mezarlık bekçisi kahramanımız, defnini yaptığı kişilerin fotoğraflarını biriktirerek kolleksiyonunu yapıyordu. Gerçekten de garip bir kolleksiyoncuydu. Yaptığı kolleksiyondan ibret alır, hayatını şekillendirirdi.
Yok hayır! Ben Mamak çöplüğünde çalışmıyorum. Sadece sabırla biriktirmenin tadını çıkarıyorum. İşte; bir garip kolleksiyoncuyum.
Çok eski tarihlerde yaptığım bir pul koleksiyonum vardı. Geçenlerde bir şekilde elime geçti. Garibime gitti.
Onun haricinde senin dediğin şeylerden bende de vardı. Hiçbirşeyi atmazdım. Not kağıtlarımı bile. Herşey bir gün lazım olacaktı, herşeye bir gün dönüp bakacaktım.
PC hayatıma girdikten sonrada müthiş bir arşivci olmuştum. Herşeyi arşivle, sırala, düzenle. CD’lere DVD’lere bas.
Bir zaman sonra bunların beni ele geçirdiğini farkettim. Notlarımı yaktım, arşivleri çöpe attım.
Şimdi böyle takıntılarım yok. Tavsiye ederim. Sıkıntıdan başka birşey değil bu işler. Bir zaman sonra sizi ele geçiriyor.
Bu arada şimdi sayfaya tekrar bakarken üst tarafta bir quote gördüm. Aynen yapıştırıyorum :
Adolf HİTLER’in tavsiyeleri gerçektende işe yarıyor
Ayrıca senin tavsiyeni de bir sonra dikkate alacağım. Ama dediğim gibi şimdi sabırla biriktirmenin tadını çıkarıyorum. 
5-6 Yıldır Büyük gazetelerin hafta sonları vermiş oldukları İK (insan kaynakları)eklerini biriktiriyorum. Bu bir hastalık mı yoksa!
Abdullah arkadaş artık bir işte çalışıyor. Resimleri de giderek daha güzel oluyor. Mesele “arada bir deklanşöre basmak” olmaktan çıkmalı ve bu işi daha sistemli yapmalı bence.
Ama nedense sitesinde Hitler’in kitabından “özdeyiş” lere yer veriyor.
Hitler’in bir insanlık suçlusu olduğunu, onun kitabından öğrenilecek iyi bir şey olmadığını, öyle bir insanlık suçlusuna atıf yaparken, kazara birtakım mel’un işlere de atıf yapılması tehlikesinin bulunduğunu bilmiyor mu acaba?
Mesele “farklılık” ise, insan kendisine Dalay Lama filan gibi farklı bir bilgi bulamaz mı aynı mesajları verebilecek?
Hitler denen adamın kaleminden sadır olabilecek iyi bir şey olabilir mi? Bu çağda genç bir insan böyle bir zehaba kapılabilir mi?